نیمه گمشده

عجب دنیایی است دنیای امروز وعجب روزگاریست این روزگار.عمر انسان همانند گلی است که غنچه می کند، می شکفد و پرپر میشود بدون اینکه کاری کرده باشد و توشه ای بسته باشد.

زندگی رویایی است که گاه آرام و صبور است و گاه خشمگین.هنگامی که آرام است فریبش را می خوریم و دروغ هایش را باور می کنیم، بدون اینکه به حقیقت واقف باشیم. زندگی ما را همراه خود می برد و طوری می پرورد که انسانها را، اطرافیانمان را و دوستانمان را بیازاریم و فریب دهیم.

می خواهم بدانم چرا هیچ کس در این دنیای مدرن یکدل نیست؟ چرا ریا و مکر جای صفا و صمیمیت را گرفته است؟ چرا قرن ۲۱، قرن شیوع طاعونهایی شده است که درمانی جز سوزاندن آدم ها ندارند؟چرا دوستان نزدیک به هم دروغ می گویند؟ حرف دلشان را به هم باز گو نمی کنند و همواره به فکر خیانت به یکدیگرند! چرا نمی خواهیم باور کنیم که رفتنی هستیم و باید به دیگران نیکی کنیم. چرا نمی خواهیم قبول کنیم که باید مهربان باشیم و روابطمان را بر پایه عشق و صفا محکم کنیم؟! چرا...